~ Παγωτό Κεράσι ~

«Έκλεψα» τ’ ομολογώ και ως γνωστόν «Αμαρτία εξομολογουμένη, ουκ έστι αμαρτία»!!
 Θες ο υδράργυρος που έχει πάρει τα βουνά αυτές τις μέρες, θες η λαχτάρα στο βλέμμα, μόλις αντίκρισα το θέαμα ...υπέκυψα!!

Η Αλεξάνδρα έβαλε λεμόνι, εγώ προτίμησα κερασάκια ολοστρόγγυλα και ολόγλυκα!!! 

Κατά τα άλλα το εγχείρημα είχε υπέροχα αποτελέσματα και είπα να σας δροσίσω λιγάκι κι εσάς σήμερα, με τους 39ο C στο κεφάλι!!

"Κύριο, παγκωτό κεράσει;;" 
"Πού το κατάλαβες βρε; Ναι παγωτό κεράσι είναι!!!" 


ΥΛΙΚΑ
400 γρ. γιαούρτι στραγγιστό 2%
150 γρ.ζάχαρη άχνη
200 γρ. κρέμα γάλακτος 22%


1 χούφτα κεράσια
1 κτσ μαρμελάδα κεράσι


ΕΠΙ ΤΩ ΕΡΓΩ
Βάζουμε σε μπολ του mixer το γιαούρτι την άχνη και την κρέμα και τα χτυπάμε καλά για 5 λεπτά.

Ψιλοκόβουμε τα κεράσια (αφού αφαιρέσουμε τα κουκούτσια!!!) στο multi, τα ανακατεύουμε με τη μαρμελάδα και τα προσθέτουμε στο μείγμα του παγωτού.
Ανακατεύουμε λίγο ακόμα, αδειάζουμε το μείγμα σε μεταλλικό ή πλαστικό μπολ και το βάζουμε στην κατάψυξη

Για τις επόμενες 3 ώρες το βγάζουμε ανά μισάωρο και το χτυπάμε ελαφρά (6 φορές συνολικά),για να παγώσει ομοιόμορφα.

Σερβίρουμε το παγωτό με γλυκό κουταλιού βύσσινο, κεράσι, τριαντάφυλλο.

Καλοκαιρινοί Ψαρομεζέδες

Με αυτή την υπέροχη καλοκαιρινή συνταγή, καλωσορίζω το φίλο μου και συνεργάτη από δω και μπρος Νίκο από το ... μακρινό Μονοπάτι, στον πάγκο της κουζίνας μου!! Υπόσχεση δίνουμε για συναρπαστικότερες αναρτήσεις!! Καλώς όρισες Νικόλα!!

Μερικές αγαπημένες νοστιμιές των καλοκαιρινών διακοπών είναι φυσικά τα ψαρικά.
Τα αφρόψαρα, όπως κολιοί, σαρδελίτσες, σαβρίδια, ζαργάνες κλπ γίνονται πανεύκολα μεζεδάκια στο φούρνο χωρίς μεγάλο κόπο για καθάρισμα και σε σύντομο χρόνο.

Η πρόταση μας σήμερα περιλαμβάνει δύο διαφορετικά ψάρια μαγειρεμένα στο φούρνο με τον ίδιο τρόπο. Σαρδέλες και ζαργάνες με πολύχρωμες πιπεριές και λαδορίγανη στο φούρνο.
ΥΛΙΚΑ
Τα υλικά μας εύκολα, απλά και πολύ νόστιμα :
Για 4 μερίδες περίπου ένα κιλό ψάρια
3 χρωματιστές πιπεριές
Μαϊντανός
Ρίγανη, αλατοπίπερο,
4 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο και ενάμισι λεμόνι.

ΕΠΙ ΤΩ ΕΡΓΩ
Ψήνετε για 25 λεπτά στους 180 βαθμούς (αέρα) στο φούρνο.

Ουζάκι σαμιώτικο για την παρέα ή αν προτιμάτε μια Σάμαινα χρυσή είναι ό,τι πρέπει...



Η χρυσή Σάμαινα


Το κρασί αυτό έχει μια ιδιαίτερα ελκυστική όψη, με λαμπερό και ανοιχτόχρωμο καναρινί χρώμα και πρασινωπές ανταύγειες. Αρωματικά είναι πλούσιο και γεμάτο, θυμίζοντας την οσμή ώριμων, λευκόσαρκων φρούτων, όπως ροδάκινο, βερίκοκο και πεπόνι, που απλώνονται σε ένα εξαιρετικό φόντο διακριτικής έκφρασης του μοσχάτου. Εξαιρετικά φρουτώδες παρουσιάζεται στο στόμα και ισορροπεί υπέροχα μεταξύ ξηρού και γλυκού, σε ένα παιχνίδισμα που θα σαγηνέψει κάθε φίλο του κρασιού. Αν και στην επίγευση αφήνει μια ανεπαίσθητη γλύκα, η φυσιολογική φρεσκάδα του σταφυλιού υπερτερεί και δημιουργεί, τελικά, ένα αρμονικό σύνολο. Πρόκειται για ένα κρασί που συνοδεύει έξοχα κουζίνες Άπω Ανατολής, αλλά και πιάτα της διεθνούς ή και της ελληνικής δημιουργικής κουζίνας.
Από την ιστοσελίδα της ΕΟΣΣ

~Ροδοζάχαρη (Τριαντάφυλλο Γλυκό)~

Μια ακόμα γλυκιά δημιουργία από την καλή μου φίλη και "εξωτερική συνεργάτιδα" του blog (βλέπε : μαρμελάδα σύκο, χαλβάς), την Τώνια από τη Μυροβόλο! 

Στη Χίο το τριαντάφυλλο γλυκό, το έλεγαν ροδοζάχαρη, ίσως από το ρόδινο χρώμα του. Καλωσόριζαν τα νεογέννητα κοριτσάκια με αυτό μετά τη γέννηση τους για να έχουν πάντα ρόδινα μάγουλα, καθώς και τη γλύκα και το άρωμα του.

Θεωρείται εξαιρετικό για την καλή λειτουργία του εντέρου και χωνευτικό.

Συνοδεύει εξαιρετικά παγωτό (καϊμάκι, βανίλια) αλλά και panacotta!!

ΥΛΙΚΑ

200γρ. τριαντάφυλλο (τα ροδοπέταλα μόνο)

1 κιλό ζάχαρη

4 φλυτζάνια νερό

1 ½ κ.τ.σ. χυμό λεμόνι

½ κ.τ.γ. ξυνό.

ΕΠΙ ΤΩ ΕΡΓΩ

Αφαιρούμε τα πέταλα των τριαντάφυλλων από το κοτσάνι και κρατάμε στην ακρη μια χούφτα από τα μικρότερα και τα λιγότερο καλά.

Σε βαθύ τσουκάλι βράζομε τα 4 φλυτζάνια το νερό. Μόλις βράσει αφαιρούμε το ένα φλυτζάνι και ζεματάμε σ΄αυτό τα μικρά και άχρηστα φυλλαράκια που έχομε κρατήσει στην άκρη.

Αφαιρούμε τα ζεματισμένα φυλλα και στο νερό διαλύομε το μισό κουταλάκι το ξυνό και το κρατάμε στην ακρη.

Στο υπόλοιπο νερό που βράζει ρίχνομε τα 200 γρ. τριαντάφυλλο και τα βράζομε για 3-4 λεπτά ανακατεύοντας με ξύλινη κουτάλα.

Ρίχνομε τη ζάχαρη και λίγο λίγο το νερό με το διαλυμένο ξυνό, ανακατεύοντας συνεχώς.

Συνεχίζομε το βράσιμο μέχρι να δέσει το γλυκό, περίπου 12-15 λεπτά.

Στο τέλος ρίχνομε το χυμό λεμονιού, ανακτεύομε, αφήνομε να βράσει για ένα-δύο λεπτά ακόμη και σβήνομε τη φωτιά.

Καλή επιτυχία!!!

Tips:

Το ξυνό δίνει ωραίο χρώμα στο γλυκό τριαντάφυλλο.

Εάν μας αρέσει καλύτερα, μπορούμε να ψήσομε τα φυλλαράκια 1-2 λεπτά περισσότερο για να μην είναι «τραγανά».

Συνταγή – Εκτέλεση : Τώνια

Photo (δοκιμαστής και ... βοηθός chef!!): Γιάννης

~ Οι Τηγανίτες της Παπαδιάς Ver 2.0 ~

Η σημερινή ανάρτηση έχει μεγάλη εισαγωγή, γι αυτό όποιος βαριέται να διαβάσει, ας το δηλώσει από τώρα κι ας μπει αμέσως στο «ψητό» (εδώ … στο τηγανιτό!!)
Είχα ξεκινήσει τον περασμένο μήνα να κάνω ένα αφιέρωμα στη ζύμη και τα προϊόντα της. Με τις δυσάρεστες καταστάσεις που βίωσα, πήγε λίγο πίσω το project (sic!!) αλλά νομίζω ότι τώρα είναι μια καλή στιγμή, να το ξαναπιάσω από εκεί που το άφησα.
Στο χωριό μου, τα Κουμέικα της Σάμου, ο κόσμος παλιότερα ασχολιόταν κυρίως με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και τη θάλασσα. Τα επαγγέλματα αυτά, απαιτούσαν πολύωρη και μακρόχρονη απουσία από το σπίτι. Στις διατροφικές τους καθημερινές ανάγκες και συνήθειες, το ζυμάρι σε όλες του τις μορφές έπαιζε κυρίαρχο ρόλο. Τεράστια καρβέλια, σκάφες παξιμάδια, πίτες κυρίως με χορταρικά ή κολοκύθα, αλλά και … τηγανίτες!!
Από το ζυμάρι που έφτιαχναν το ψωμί, ένα μέρος του, έπαιρνε το δρόμο για τον πλάστη και το τηγάνι. Οι τηγανίτες ή «ντγανίτις» (από το τηγάνι -> ντγανν) στρογγυλές και μεγάλες, με λίγο τριμμένο τουλουμοτύρι, μυζήθρα ή ντόπιο στραγγιστό έδιναν λύση στην πείνα και την κούραση της ημέρας μακριά από το σπίτι.

Μια ιστορία που έχει μείνει από παλιά και έχει να κάνει με το πλήθος και το μέγεθος της τηγανίτας, είναι η παρακάτω :
Κάποια γυναίκα στο χωριό, είχε πάρει για εργάτη στα χτήματά της τον Τραπάνα, ένα γεροδεμένο, μεγαλόσωμο άνδρα. Το φαγητό της ημέρας ήταν βέβαια οι τηγανίτες. 
Όταν επέστρεψαν αργά το απόγευμα στο χωριό, βγήκε η γυναίκα στη γειτονιά κι έβγαλε «βρώμα»: «Μαρέ, δε θα του πστέψτει, ου Τραπάνας σήμιρα στου χουράφ, έφαϊ 40 ντγανίτις». (Όποιος θέλει μετάφραση να μου πει)
Το βράδυ όταν πήγε ο Τραπάνας στο καφενείο, όλα τα βλέμματα έπεσαν πάνω του. Είχε μαθευτεί το νέο. Κάθεται τότε στην καρέκλα του, παραγγέλνει στον καφετζή μια σούμα και βγάζει από την τσέπη του σακακιού του μια μικρή τηγανίτα από τις μεσημεριανές, με διάμετρο 5-6 εκατοστά!! 
«Ιδού κι του δείγμα» τους λέει κι έγινε απίστευτος χαμός από τα γέλια!! Τις είχε κάνει πολύ μικρές για να φτουρήσουν η πονηρή! Πού να τολμήσει να ξαναμιλήσει η κυρά!!!


Στους καιρούς που ακολούθησαν περιορίστηκε λίγο ο ρόλος τους ,αφού οι νοικοκυρές λιγόστεψαν τα ζυμώματα, αλλά ποτέ δεν έχασαν τη θέση τους στο τραπέζι, αφού πάντα υπήρχαν και υπάρχουν φανατικοί υποστηρικτές τους (like me)!!!
Είχα βάλει παλιότερα μια ανάρτηση στο Μπάλο και το Greekmasa, με τίτλο «Τηγανίτες της παπαδιάς», τηγανίτες δηλαδή, που έφτιαχνε και φτιάχνει η μάνα μου, με συνταγή της γειτόνισσας της, της παπαδιάς. Αυτή τη συνταγή δοκίμασα και πρόσφατα, ελαφρά τροποποιημένη!
Προκαταβολικά δηλώνω ότι η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στο φίλο μου το Γιάννη που γνωρίζω ότι τις λατρεύει, με την ευχή να βρει κάποτε τη γεύση που του άφηναν οι τηγανίτες της γιαγιάς του!


Σας κούρασα;; Βουρ για ντγανίτις !!!

ΥΛΙΚΑ
½ κιλό ΑΛΕΥΡΙ (έβαλα μισό-μισό ντόπιο (σαμιώτικο) από το μύλο, με αλεύρι γοχ)
1 κτγ baking powder
1 κ.τ.σ. βούτυρο
1 κτσ extra virgin ελαιόλαδο ΕΛΙΑ ΜΑΡΚΟΥ
1 κ.τ.σ. σούμα (ρακή)
1 ΑΥΓΟ
1 κοφτό κ.τ.γ. ΑΛΑΤΙ
ΣΟΔΑ στη μύτη του κουταλιού
1 κ.τ.γ. μέλι
100 ml ΓΑΛΑ
νεράκι

ΕΠΙ ΤΩ ΕΡΓΩ
Έβαλα σε μια λεκάνη το αλεύρι κοσκινισμένο με το baking powder . Έκοψα σε κομματάκια το παγωμένο βούτυρο το έριξα στη λεκάνη με το αλεύρι και τα έτριψα με τα δάχτυλα. Πρόσθεσα τα υπόλοιπα 6 υλικά στη σειρά (ελαιόλαδο, σούμα, αυγό, αλάτι, σόδα, μέλι) και συνέχισα ανακατεύοντας το μείγμα με το χέρι.
Πρόσθεσα σταδιακά το ΓΑΛΑ και στη συνέχεια το ΝΕΡΟ. 
Η ζύμη έγινε εύπλαστη, χωρίς να κολλάει.
Τη σκέπασα με μια πετσέτα και την άφησα στην άκρη για 20 λεπτά.
Στη συνέχεια τη χώρισα σε 4 μέρη.
Πήρα ένα από αυτά, το έπλασα μπαστούνι και το χώρισα σε 10 κομμάτια.
Τα αλεύρωσα ελαφρά με ΝΙΣΕΣΤΕ και τα έπλασα σε στρογγυλές πιτούλες.

Τις σκέπασα με πετσέτες για να μη ξεραθούν.
Όταν τελείωσα με όλο το ζυμάρι, έβαλα ελαιόλαδο στο τηγάνι και το άφησα να κάψει.
Χαμήλωσα στο μάτι στο 5 - 6 (κλίμακα 0-9) και τις τηγάνισα μέχρι να ροδίσουν ελαφρά.
Τις άπλωσα σε δίσκο πάνω σε απορροφητικό χαρτί.

Έτριψα στη συνέχεια ξερή μυζήθρα Κρήτης και γραβιέρα Παραμυθιάς, για να έχουμε επιλογές στη γεύση.

Τις φόρτωσα τυρί και ντοματίνια πεντανόστιμα που βρίσκω στη Λαϊκή του Σαββάτου, γέμισα την καράφα με ένα εξαιρετικό Ροδίτη που ανακάλυψα πρόσφατα στη γειτονιά μου και έδωσα τα ρέστα μου!!!!


Α!! ξέχασα να αναφέρω ότι έστειλα και μερικές τηγανίτες (σε φωτογραφίες) «δώρο» στο Γιάννη, να τις μυρίσει.
Τις αληθινές θα τις φτιάξουμε παρέα το καλοκαίρι στο χωριό!!


"Ιδού και το δείγμα"!! :))